Cesarstwo Bizantyńskie
Cesarstwo bizantyńskie obejmowało od 395 roku, do 1453 roku, kraje wokół wschodniej części morza śródziemnego. Jego stolica. Konstantynopol, była wielkim ośrodkiem kulturalnym, religijnym i politycznym. W 395 roku cesarstwo zostało podzielone na dwie części: zachodnie, które zniknęło w 476 roku wskutek inwazji barbarzyńców, i wschodnie, które przyjęło nazwę cesarstwa bizantyńskiego. Cesarstwo to rozciągało się wzdłuż wybrzeży morza śródziemnego od Grecji do Azji Mniejszej i Afryki Północnej. Jego stolicą był Konstantynopol, założony w 330 roku, w miejscu greckiego miasta Bizancjum. Od VI wieku religią cesarstwa rzymskiego było chrześcijaństwo. Władca jego wschodniej części, cesarz bizantyński, był więc przede wszystkim panem świata chrześcijańskiego. Uważano bowiem, że władza cesarska pochodzi od boga, wszystko co dotyczyło cesarza było uświęcone. Na mozaikach zdobiących mury kościołów i na miniaturach rękopisów artyści przedstawiali głowę cesarza otoczoną aureolą światła, tak jak ukazywane były postacie świętych. Jednym z najwybitniejszych władców bizantyńskich był cesarz Justynian, nazwany przez potomnych Wielkim. Odzyskał on część dawnego cesarstwa zachodniego. Troszczył się również o sprawiedliwość. Polecił on stworzenie tak zwanego kodeksu Justyniana. Był on powszechnie używany w całym królestwie. Justynian wzniósł kościół w San Vitale, w Rawennie i bazylikę świętej Zofii w Konstantynopolu.