Najpiękniejsze miasto świata
Około 1000 roku w Konstantynopolu mieszkało niemal milion ludzi, bogacących się dzięki podatkom płaconym przez prowincje cesarstwa. Konstantynopol był tez ważnym portem, skąd weneccy kupcy wyprawiali się statkami na Wschód. Handlowi sprzyjała silna waluta bizantyńska. Budowlą centralną tego miasta był pałac cesarski, sąsiadujący z hipodromem, na którym odbywały się wyścigi rydwanów, sportu wywodzącego się z Rzymu. Od VI wieku cesarstwo bizantyńskie musiało odpierać ataki wielu najeźdźców. Pewne części jego terytorium przechodziły właśnie we władanie obcych. Na północy granice najeżdżali Bułgarzy i Słowianie. Na wschodzie muzułmańscy arabowie zdobyli Syrię i Egipt, najbogatsze prowincje cesarstwa. Zagrożenie zwiększyło się jeszcze w XI wieku, kiedy Turcy Seldżuccy zdobyli Azję Mniejszą, a Normanowie Sycylię i południową Italię-ziemie należące do cesarstwa. W 1204 roku ruszyła IV krucjata rycerstwa chrześcijańskiego z Europy Zachodniej, podjęta w celu zdobycia Jerozolimy. Krzyżowcy zaatakowali więc, i zdobyli Konstantynopol. Odbił go dopiero w 1261 roku cesarz bizantyński Michał VIII. Cesarstwo słabło coraz bardziej pod ciosami Serbów i Turków ottomańskich. I tak w XIV wieku zmniejszyło się do terytorium niemal samego Konstantynopola.